|
|
|
|
Ineke Bakker is het gezicht van de Raad van Kerken in Nederland. Als secretaris treedt ze als woordvoerster naar buiten als het gaat om zaken die kerk en maatschappij raken. Maar wie kent háár echt? Ineke Bakker (1953) wordt in Amsterdam Oost geboren als oudste dochter van een onderwijzer. De familie Bakker is een goed gereformeerd gezin. Het geloof - met een sterk ethische component - speelt een rol in het dagelijks leven: je bent geboren met veel talenten en die talenten ontwikkel je ten volle om je voor anderen te kunnen inzetten. Als ze op een dag in de kerk zit waar het saai en vervelend is, ziet ze als vijftienjarige het licht: ‘ik kan dit beter!’. Ze wil theologie gaan studeren ondanks het feit dat vrouwen in die tijd nog geen predikant kunnen worden in de gereformeerde kerk. Een andere passie van haar is de dans maar uiteindelijk breekt ze haar dansopleiding af omdat ze de dans toch meer als hobby ziet. In 1979 winnen de Sandinisten in Nicaragua: het volk zet een dictator aan de kant. Aan de VU organiseert Bakker met anderen fondsen om de mensen in Nicaragua te ondersteunen. Begin jaren '80 vertrekt ze met haar man naar Nicaragua om theologie te gaan doceren aan het Baptistenseminarie in de hoofdstad Managua. In die jaren leert ze wat angst is, wat Godsvertrouwen is en wat de kunst van het genieten is. Haar heilige teksten weerspiegelen haar karakter: ze heeft de vasthoudendheid van de Kanaänitische vrouw uit Matteüs 15, de opgewektheid uit Prediker 9 en de gedrevenheid uit het gedicht Wanneer alles van binnen pijn doet van de Nicaraguaanse dichteres Michèle Najlis. Zo'n tien jaar later keert ze met man en twee kinderen terug naar Nederland. Ze wordt gevraagd als secretaris van de landelijke Raad van Kerken en de baan voelt als een jas die haar past: dit werk heeft haar hart. Ze ziet binnen de oecumene grote veranderingen maar daarover is ze niet pessimistisch: 'Het blijft een kwestie van hard werken, bondgenoten zoeken, veel geduld hebben en af en toe een feestje vieren.’
HEILIGE TEKST 
Matteüs 15, 21 – 28
21 En weer vertrok Jezus; hij week uit naar het gebied van Tyrus en Sidon. 22 Plotseling klonk de roep van een Kanaänitische vrouw die uit die streek afkomstig was: ‘Heb medelijden met mij, Heer, Zoon van David! Mijn dochter wordt vreselijk gekweld door een demon.’ 23 Maar hij keurde haar geen woord waardig. Zijn leerlingen kwamen naar hem toe en vroegen hem dringend: ‘Stuur haar toch weg, anders blijft ze maar achter ons aan schreeuwen.’ 24 Hij antwoordde: ‘Ik ben alleen gezonden naar de verloren schapen van het volk van Israël.’ 25 Maar zij kwam dichterbij, wierp zich voor hem neer en zei: ‘Heer, help mij!’ 26 Hij antwoordde: ‘Het is niet goed om de kinderen hun brood af te nemen en het aan de honden te voeren.’ 27 Ze zei: ‘Zeker, Heer, maar de honden eten toch de kruimels op die van de tafel van hun baas vallen.’ 28 Toen antwoordde Jezus haar: ‘U hebt een groot geloof! Wat u verlangt, zal ook gebeuren.’ En vanaf dat moment was haar dochter genezen.
Prediker 9, 7 – 10
7 Dus eet je brood met vreugde, drink met een vrolijk hart je wijn. God ziet alles wat je doet allang met welbehagen aan. 8 Draag altijd vrolijke kleren, kies een feestelijke geur. 9 Geniet van het leven met de vrouw die je bemint. Geniet op alle dagen van je leven, die God je heeft gegeven. Het bestaan is leeg en vluchtig en je zwoegt en zwoegt onder de zon, dus geniet op elke dag. Het is het loon dat God je heeft gegeven. 10 Doe wat je hand te doen vindt. Doe het met volle inzet, want er zijn geen daden en gedachten, geen kennis en geen wijsheid in het dodenrijk. Daar ben je altijd naar op weg.
Wanneer alles diep van binnen pijn doet
Wanneer alles diep van binnen pijn doet
en je alleen, tegenover je eigen beeld,
ziet dat het vervormd is door onbekende spiegels
wanneer de dingen voor je schaduw wijken
wanneer je woord dat van een ander lijkt
en je hartslag uit je lichaam vlucht
wanneer je handen ver van je weg zijn
en je de afdruk van je voeten niet herkent
wanneer je het gezicht dat nadert bent vergeten
wanneer je niets meer waarneemt dan dode buitenkanten
Ga dan
als de zalm
tegen de stroom in
met alle razernij van je woede.
Wanhoop niet
het water zal de stenen breken.
Michèle Najlis (1946)
REACTIES
|
U kunt hier reageren op de uitzending. Uw reactie verschijnt
direct online.
|
|
|
LINKS
Voor informatie over de Raad van Kerken, klik hier!
|
|