Klaas van Egmond (1946) groeide op aan de rand van Leiden, waar zijn vader een bloemenkwekerij had. Hij herinnert zich hoe hij zich als kleine jongen verbaasde zich over de overweldigende natuur en zich afvroeg wat de aard en de zin daarvan was. Deze intense verwondering heeft hem nooit meer losgelaten.
Hij studeerde levensmiddelentechnologie in Wageningen en werd milieuonderzoeker. Na verschillende hoge functies bij het Rijksinstituut voor Volksgezondheid & Milieu is hij nu faculteitshoogleraar Geowetenschappen aan de Universiteit van Utrecht. Ook is hij adviseur van de Triodosbank en plaatsvervangend kroonlid bij de SER voor de duurzaamheidagenda. Vanuit het Nederlands-hervormde milieu zocht en vond hij zijn weg in de antroposofie. Daarin boeit hem vooral de schoonheid van de samenhang tussen de verschillende bewustzijnsniveaus. Van Egmond: “Het is onze opgave, ons bewustzijn te ontwikkelen en betere mensen te worden – met de Christusfiguur als voorbeeld.”
Vorig jaar verscheen de tweede druk van zijn boek Een vorm van beschaving. Hierin benadert hij het duurzaamheidsvraagstuk anders dan via het oude actie-reactie mechanisme. Van Egmond plaatst duurzaamheid in een historisch ontwikkelingsperspectief. Dan blijken de klimaatverandering, de uitputting van grondstoffen en de dreigende mondiale financieel-economische crisis alles met elkaar te maken te hebben. Hij roept ons op een gedeeld mens- en wereldbeeld na te streven, waarin tegenstellingen worden overbrugd: “Wij zijn medescheppers van wat er in de wereld gebeurt.”
De ‘heilige tekst’ van Klaas van Egmond komt uit De kleine Johannes, van Frederik van Eeden. Ook de kleine Johannes zoekt naar het midden, ver weg van eenzijdige waarheden. Hij leert dat spiritualiteit verbonden kan worden met de “wereld en haar weedom”.