Het was in 1992 in een kleine bibliotheek in Rotterdam dat Mohammed Benzakour bij toeval de gedichten van Gerard Reve ontdekte. Hij werd geraakt en sloot Reve voorgoed in het hart. Wijlen hoofdredacteur van de Groene, Martin van Amerongen, noemde hem ‘de enige Reviaan van Marokkaanse origine’.
Benzakour (1972) stamt af van de Berbers, een volk dat de poëzie in het bloed heeft. Hij beschrijft zichzelf meer als een dromer dan een doener, die met Slauerhoff en Nescio op zak graag door de Biesbosch struinde. Niettemin studeerde hij sociologie en bestuurskunde, was hij kort werkzaam bij de PvdA-fractie in de Tweede Kamer, en stormde hij met een opinieartikel in de NRC in 1998 de journalistiek binnen. Hij schrijft columns (o.a. bij VolZin en nieuwwij.nl), toneelstukken en essays en is lijstduwer voor de Partij voor de Dieren. Onlangs werd zijn bundel Stinkende heelmeesters genomineerd voor de E. du Perronprijs.
Als ‘heilige tekst’ koos Mohammed Benzakour voor Reve’s gedicht Roeping, over een zuster die oude mensen wast en verzorgt en dus nooit het nieuws zal halen. In zijn visie is dit gedicht ook een statement over de mediacratie waarin wij leven, nu schreeuwerigheid hoogtij viert. Terwijl de echte liefde zich in het schemerduister afspeelt.
Met Annemiek Schrijver praat deze taaltovenaar over ontroering en het mysterie God.