Wat Bram Grandia betreft kan de kerk wel een hofnar gebruiken, die, net als Jezus in zijn tijd, kritisch kijkt naar bestaande religieuze instituties en die het gezicht van de kerk naar buiten toe met enige humor presenteert.
Grandia (1948) groeide op in een orthodox gereformeerd gezin en studeerde theologie. Hij werd predikant in Westervoort en later in de Amsterdamse Keizersgrachtkerk en is actief in organisaties als Kerk en Vrede.
In 1995 kwam hij bij de IKON als pastor. In 1959 was het pastoraat opgezet om luisteraars naar kerkdiensten de kans te geven te reageren. Nu functioneert het ook als meldpunt voor seksueel misbruik in pastorale relaties en beschikt het over een groot netwerk aan hulpverlenende instanties. Grandia bespeurt een steeds groeiende behoefte van mensen om in anonimiteit hun verhaal te kunnen vertellen en uiting te geven aan zorgen en verdriet: “Vaak is het niet de bedoeling om meteen met oplossingen aan te komen. Dan is aanwezig zijn en het donker delen belangrijker. Je moet als pastor ook het lef hebben om niet te handelen.”
Ontmoetingen zijn in Grandia’s werk en leven van cruciaal belang. Daarom ook koos hij als ‘heilige tekst’ het verhaal van Jezus en de Kanaänitische vrouw uit Matteüs 15. Dat was een ontregelende ontmoeting, waaruit volgens Grandia duidelijk blijkt dat Jezus kon leren en veranderen: “Het is ook opvallend hoe vaak toen dergelijke grensoverschrijdende gebeurtenissen gewoon op straat plaatshadden. Nu heeft het geloof zich veelal teruggetrokken binnen de kerken en wordt te weinig zichtbaar. De christenheid is nogal stil, zou juist nu meer van zich moeten laten horen. We leunen achterover, terwijl in onze tijd opnieuw een bevolkingsgroep dreigt te worden buitengesloten.”